Tot 2006 schreef ik columns in het Noord-Hollands Dagblad. U vindt ze hier, net als de bijdragen die ik leverde aan het Zaanradioprogramma De Bovenkamer. Veel plezier en wilt u meer? Kom dan naar www.reuzin.nl. Tot ziens!

 

Lianne van Gemert

En het regent nog ook. In elk geval bijna, of net nog, en je rijdt pardoes precies door de enige plas die die regen gedaan heeft. Thuis hangt de was buiten, net niet onder het bovenbalkon. Bij de deur naar de bergingenkelder valt je sleutelbos in een ondoorgrondelijke rioolput die ‘m meteen doorspoelt naar het Westzijderveld. Kennis in Oostzaan heeft reservesleutel, maar neemt niet op en is niet thuis. Voor haar huis ligt glas. Die band houdt het precies tot aan eigen dichte deur. Die moet je eigenlijk meteen plakken, anders vergeet je dat, tot aan morgenochtend als je per se op tijd bij de trein moet zijn. Plakspullen liggen binnen.

Gezegend zij de galerijflat: altijd een buur thuis. Dat had je ook eerder kunnen bedenken en dat had een uur en een lekke band gescheeld. Deze buur blijkt ook te weten hoe je je balkondeur van buiten openkrijgt. Je denkt een andere keer wel na of je daar nu wel zo blij mee bent. Je loopt naar binnen door een oceaan van Omoschuim. Toch zag die wasmachine er niet zo slecht uit toen je hem bij de kringloop kocht. Er zijn nog één handdoek en nul dweilen, de rest zat in die was. Keuze: douchen of dweilen?

Eerst maar thee. Op. Koffie dan. Filters gestolen (gisteren had je ze nog, echt waar. Toch?) Snel naar de Coöperatie, voorzichtig in de bocht met die lege voorband, maar de brug ligt eruit en de volgende ook. Gek dat je dat maar niet onthoudt. En het regent nog steeds.

Winkel dicht. Kerstbomenboer niet. Komaan, misschien dat een beetje sfeer een beetje helpt. Dat kleintje daar past heus wel in je fietstas en je hebt nog lichtjes ergens in een verhuisdoos. Boom valt bijbels op stoep (Prediker 11 vers 13: ‘Zoals de boom valt, blijft hij liggen’). Fiets ook, wegens lekheid van band en nattigheid van stoep. Zo nog vele malen. Anderhalf uur zeulen later sta je weer voor je flat. O ja. Die sleutels.

Ze was achtenzeventig, maar keek gewoon nooit meer in een spiegel die dat zei. Ze vierde een soort vakantie, met elke dag uitslapen en soms iets sufs, bingo ofzo, en dat dan heel gezellig vinden, kijk die échte ouwetjes eens genieten. Het huishouden was nu van een woensdagse mevrouw genaamd Noor. Woensdags rookten ze samen een Belinda, en als niemand keek, een zware Drum, en soms kregen ze de slappe lach. Dat kon ze al zeventig jaar, de slappe lach hebben, en niemand die haar nu nog terechtwees, ook juf Kaal niet.

Juf Kaal, die haar op school altijd het alfabet wou leren of iets anders wat een beetje meisje nooit nodig zou hebben. Breien, ook zoiets. In de eerste was ze wel eens wanhopig geworden bij weer zo’n handwerkles die uitdraaide op zevenendertig knopen in de wol en één in haar maag. Later leerde ze dat gepriegel vooral lachwekkend te vinden. De blik van de juf droeg daar grondig aan bij.

Toch had ze Noor onlangs, na een zomaare lachbui van een kwartier, naar zich zien kijken met een blik die bijna van Juf Kaal was. Komt er ooit iets van jou terecht, meisje, nee, laat dat antwoord maar. Wat zou juf er nu nog aan kunnen doen, dacht ze prompt, en moest ook daar weer vreselijk om lachen. En kijk, Noor lachte mee, heus wel een beetje van harte. Ze staken er nog eentje op.

Wat moest ze anders dan lachen en roken? Haar dromen waren verdampt, haar man en familie in vlammen opgegaan, de toekomst was veranderd in heel veel vroeger. Soms maakte ze plannen voor later als ze groot was. Het besef dat ze allang groot was geweest, drukte een peuk uit in haar hart. Ze schaterde: heb je toch gelijk gehad, juf, ik kwam nergens terecht.

Die avond werd er aangebeld. Zonder dat ze opendeed, kwam juf Kaal binnen. Zo meisje, zei ze, ik kwam je vragen waarom je altijd zo lachen moest. En hoe je dat doet. Kun je mij dat leren?

Ga zitten juf, zei ze, en steek er eentje op.